ณ อาณาจักรซาฮารินา ผืนแผ่นดินที่พระอาทิตย์ขึ้นเหมือนก้อนไฟแดงฉานส่องกบาลผู้คนในทุกเช้า แต่ใต้แผ่นดินอันแห้งแล้งนี้กลับเต็มไปด้วยแร่มีค่าหายาก

“แลนทาเนียม” ว่ากันว่ามีค่ามากพอที่จะซื้อเมืองได้ทั้งเมือง และก็โง่เง่าพอที่จะทำให้คนขายเมืองนั้นรู้สึกว่า ตนฉลาดกว่าใคร

อยู่มาวันหนึ่งหน่วยข่าวกรองอินทรีทะเลทรายรายงานมาว่า กองทัพม้าของข้าศึกเริ่มเคลื่อนพลประชิดแนวชายแดนซาฮารินา ท่านข่านมีพระบัญชาให้ตรวจความพร้อมกองทัพเตรียมรับศึก

ทว่าแทนที่พระองค์จะเห็น “ม้าหนุ่มคึกพยศ” คอเชิดสูงท้าทายเปลวแดด กลับเห็นแต่ “ม้าแก่หลังงอ” คอตกเหมือนนักบวชกำลังสารภาพบาป ตาลึกโหลเหมือนโพรงหนู และก้าวช้าราวกับกำลังนับเม็ดทรายใต้กีบเท้าตัวเอง

“ม้าศึกหนุ่มของเราไปไหนหมด” พระองค์ถามแม่ทัพหนุ่ม

“ใต้ดินพ่ะย่ะค่ะ” แม่ทัพตอบ

“ใต้ดิน ขุดอุโมงค์ศึกหรือ”

“เปล่า… พวกมันถูกส่งไปใช้แรงงานลากรถขนแร่ในเหมืองใต้ดินพ่ะย่ะค่ะ”

พระเนตรท่านข่านขมวดแน่น ราวกับสงสัยว่า เพิ่งฟังนิทานบ้าๆ หรือได้ยินความจริงอันน่าอับอาย จึงเสด็จไปตรวจเหมืองด้วยพระองค์เอง

ควันฝุ่นร้อนฟุ้งผสมกลิ่นเหงื่อและหยดเลือดก็ลอยมารับเสด็จ เสียงกีบม้ากระทบหินดังก้องในความมืด ม้าหนุ่มพันธุ์ดีสายพันธุ์อัคคัลทีค หรือม้าทองคำหลายสิบตัวกำลังลากเกวียนบรรทุกแร่หนักเท่าภูเขาเล็กๆ ผ่านอุโมงค์แคบจนหูเกือบชนเพดาน

ดวงตาของพวกมัน “ไร้แววสู้ศึก” มีเพียงเงาแห่งความเหนื่อยล้าจากแรงงานที่รู้ว่าแสงอาทิตย์บนพื้นดินเป็นสิ่งที่พวกมันจะได้เห็นเพียงแค่ในความทรงจำ

แม่ทัพหนุ่มเอ่ยคำพูดเสียงต่ำ “นี่คือผลของกฎเก่าจากข่านองค์ก่อน ที่มีแม่ทัพกบฏผู้หนึ่งสั่งห้ามนำม้าทองคำเข้าร่วมกองทัพ เพราะเขาแอบรับสินบนจากพ่อค้าม้าพันธุ์ถูกๆที่ขายให้กองทัพในราคาแสนแพง แถมยังส่งม้าพันธุ์ดีไปใช้แรงงานในเหมืองแทน เพียงเพราะมันฉลาด วิ่งเร็ว ปรับตัวเก่ง ทรหด แต่มันไม่รู้จักอ้อนผู้เป็นนาย”

ขณะที่ท่านข่านเสด็จลึกเข้าไปในเหมือง พระองค์กลับเห็นบางสิ่ง ปรากฏม้าหนุ่มตัวหนึ่งแยกออกนอกแถว มันไม่ได้ลากเกวียน แต่ใช้เวลาที่หัวหน้าคุมเหมืองเผลอ ฝึกการยกขาเตะ ลากกีบเท้าวนเป็นวง และกระแทกหัวใส่เสาไม้ราวกับซ้อมประจัญบาน แม้จะมีโซ่เหล็กคล้องคอ แต่ทุกท่วงท่ามีความองอาจดุจทหารหนุ่มที่รอวันปลดปล่อย

พระองค์ทอดพระเนตรอยู่นาน ก่อนยิงคำถาม  “นี่หรือคือราคาของแร่มีค่า แลนทาเนียม”

แม่ทัพตอบ “ไม่พ่ะย่ะค่ะ นี่คือราคาของความโลภ และความเงียบของคนที่รับรู้ปัญหาแต่ไม่ใช้ปัญญาแก้ไข”

ท่านข่านมีพระราชโองการว่า “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ให้ตรวจสอบคุณสมบัติม้าศึกโดยละเอียดให้นำม้าอัคคัลทีคกลับสู่กองทัพ และอย่าให้ผู้ใดคิดเอาราคาของแร่ มากดทับเหนือคุณค่าของม้านักรบสายเลือดนักสู้”

จากวันนั้น ม้าอัคคัลทีค หรือม้าทองคำก็โลดแล่นกลับสู่ผืนทรายและทุ่งกว้าง กีบก้าวของมันเหยียบย่ำแผ่นดินดังก้องราวพายุแห่งทะเลทราย  และในท่ามกลางกองทัพม้านั้น มีม้าหนุ่มตัวหนึ่งที่เคยซ้อมรบในความมืด ก้าวขึ้นแถวหน้าเหมือนจะประกาศให้รู้ว่า

มันเกิดมาเพื่อเป็น “ม้าศึกจารึกโลก”

แม่ทัพหนุ่มกวาดตามองแล้วตระหนักในใจว่า แม้ในทะเลทรายและทุ่งกว้างจะเต็มไปด้วยผู้คนร้อยเล่ห์พันเหลี่ยมที่คอยตักตวงเม็ดทรายไปขายในราคาทองคำ

แต่ถ้าบังเอิญมีใครกล้าถีบถังทรายนั้นล้มคว่ำ ความสัตย์ซื่อก็อาจวิ่งทันความโลภได้อีกครั้ง

อย่างน้อยก็จนกว่าพระอาทิตย์จะขึ้นในวันพรุ่ง

Cr: ทิวสน